You dont have javascript enabled! Please enable it! Jeta e Mërgimtarëve dhe Ankthi

Jeta e Mërgimtarëve dhe Ankthi

Jeta e Mërgimtarëve dhe Ankthi
Plagë që nuk shihet, por jeton brenda
Ka një dhimbje që nuk bërtet.

Nuk ka gjak. Nuk ka fashë. Nuk ka diagnozë të shkruar.
Por peshon më rëndë se çdo plagë fizike.
Është dhimbja e mërgimtarit.

Të ikësh nga vendi yt nuk është vetëm të ndërrosh adresë.
Është të këpusësh rrënjë.

Dhe rrënjët, kur këputen, nuk bëjnë zhurmë,
por lënë brenda një zbrazëti që të ndjek gjithë jetën.
Mërgimtari mëson të buzëqeshë para botës.
Punon fort. Ndërton. Dërgon para në shtëpi.
Të tjerët e shohin si të fortë, të suksesshëm, me fat.
Por askush nuk sheh netët.

Netët kur telefoni bëhet ura e vetme me nënën.
Kur dëgjon zërin e saj dhe përpiqet të mos e tregojë mallin.
Kur thotë ,jam mirë edhe pse zemra i është mbledhur sa një grusht.
Sepse si t’i thuash nënës Më dhemb vetmia këtu.
Po ndihem i huaj mes njerëzve.
Po më mbyt ankthi.

Të jesh mërgimtar do të thotë të jetosh mes dy botëve.
Nuk i përket plotësisht vendit ku je.
Por as vendit që ke lënë.
Kur kthehesh në shtëpi, të thonë, je bërë si i huaj.
Kur je jashtë, të thonë, ti nuk je nga këtu.
Dhe papritur, e kupton, nuk ke më një vend ku ndihesh 100% në shtëpi.
Kjo është vetmia më e thellë që ekziston.
Ankthi i mërgimtarit nuk vjen gjithmonë nga frika.
Vjen nga pesha.

Pesha e përgjegjësisë.
Pesha e sakrificës.
Pesha e ,duhet të dal mirë, sepse gjithë familja shpreson tek unë.
Nuk ke luks të dështosh.
Nuk ke luks të pushosh.
Nuk ke luks të thyesh.
Dhe kështu trupi fillon të flasë, me ankth.
Mërgimtari ecën në rrugë mes mijëra njerëzve,
dhe prapë ndihet i padukshëm.
Askush nuk e njeh historinë e tij.
Askush nuk e di se sa lot ka përtypur në heshtje.
Sepse mërgimtari qan vetëm.

Në dush.
Në makinë.
Në heshtje.
Qan për ditëlindjet që i humbi.
Për sëmundjet e prindërve ku nuk ishte pranë.
Për varrimet ku mbërriti vonë.
Për fëmijët që po rriten pa gjyshër.
Dhe ajo ndjenjë,
po humbas jetën e njerëzve të mi,
është një dhimbje që nuk shërohet lehtë.
Por, pavarësisht gjithë kësaj, mërgimtari vazhdon.
Sepse dashuria për familjen është më e fortë se ankthi.
Shpresa është më e fortë se frika.
Sakrifica është gjuha e tij e përditshme.
Ata janë luftëtarë të heshtur.
Nuk mbajnë uniformë.
Mbajnë mall.
Ndoshta gjëja më e rëndësishme që duhet të kuptojmë është kjo,
mërgimtari nuk ka nevojë vetëm për sukses.
Ka nevojë të dëgjohet.
Të përqafohet.
T’i thuhet,
edhe ti ke të drejtë të lodhesh. Edhe ti ke të drejtë të ndihesh i thyer.
Sepse forca nuk është të mos ndjesh.
Forca është të pranosh që edhe zemra jote ka nevojë për shtëpi.
Nganjëherë, shtëpia nuk është vendi.
Është ndjenja që dikush të kupton.