
Thyerja e Tabuve: Vajzat Shqiptare në Botën e Rigipsit
Sektori i ndërtimit në Shqipëri dhe Kosovë tradicionalisht është konsideruar si një terren ekskluzivisht mashkullor. Për dekada, idetë e rrënjosura mbi ndarjen e punëve kanë mbajtur gratë larg kantiereve. Megjithatë, vitet e fundit po dëshmojmë një lëvizje të vogël por domethënëse. Është ende jashtëzakonisht e rrallë të shohësh vajza shqiptare të punojnë në montimin e rigipsit, por ato që kanë guxuar po sfidojnë hapur normat shoqërore.
Punimi me rigips kërkon precizitet, fuqi fizike dhe durim për të matur e montuar profilet metalike dhe fletët e rënda. Fakti që kjo punë kërkon sforcim fizik ka bërë që mentaliteti shqiptar ta klasifikojë atë prerazi si “punë burrash”. Kur një vajzë shfaqet në kantier me vegla në dorë dhe pluhur gipsi në rroba, ajo shpesh përballet me shikime mosbesuese dhe habi të madhe nga rrethi.
Kjo dukuri e pazakontë buron kryesisht nga barrierat kulturore që mbizotërojnë në shoqërinë tonë. Shumë njerëz besojnë se gratë nuk e kanë forcën e duhur për këtë zanat ose se ky mjedis nuk është i përshtatshëm për to. Ky skeptizëm bën që vajzat në këtë industri të përballen me një presion të dyfishtë: atyre u duhet të bëjnë një punë të shkëlqyer dhe njëkohësisht të vërtetojnë se e meritojnë atë pozicion.
Pavarësisht sfidave, ato pak vajza që punojnë me rigips po tregojnë një realitet tjetër dhe shumë pozitiv. Shumë mjeshtër pranojnë se vajzat shpesh sjellin një nivel më të lartë pedantërie dhe kujdesi në detaje, gjë që është jetike për montimin estetik. Duke thyer akullin, këto vajza po dëshmojnë se aftësia profesionale nuk ka gjini dhe se pasioni është më i rëndësishëm se stereotipet.