Çfarë mësuam nga vdekja e Shpat Kasapit?
Vdekja e Shpatit na kujtoi se jeta është e përkohshme, e brishtë dhe e paqartë. Njeriu largohet, njerëzit flasin për pak ditë… dhe pastaj koha i shlyen kujtimet. Por ata që vuajnë vërtet nuk e harrojnë kurrë.
Një nënë mbetet pa bir.
Dhembja e saj nuk shërohet, zemra nuk i plotësohet më. Askush nuk e zë vendin e birit.
Një djalë mbetet pa baba.
Rritet me boshllëk, me pyetje, me mall. Babai është drita e shtëpisë për një fëmijë.
Një grua mbetet pa shtyllën e shtëpisë.
Pa mbështetjen, pa krahun e fortë, pa shokun e jetës. Ajo duhet të mbajë peshën që mbanin dikur dy.
Ndërsa njerëzit dalëngadalë e harrojnë, dhimbja e familjes vetëm rritet.
Shpati u largua papritur, por la pas një kujtim të mirë fjalë të buta, sjellje njerëzore, zemër të qetë. Në fenë islame thuhet se njeriu gjykohet nga veprat e tij. Shpati la pas gjurmë të mira, prandaj edhe pas vdekjes njerëzit flasin me respekt për të.
Kujtojmë sot se kthimi ynë i fundit është tek Zoti, dhe vetëm vepra e mirë shkon me ne. Vdekja e tij na mëson të duam më shumë, të falim më lehtë, të jetojmë me zemër të pastër.
Allahu e mëshiroftë Shpatin, ia ndriçoftë varrin dhe e shpërbleftë me xhenetin e Tij.
Amin.